Söylenecek Bir Çift Söz

Söylenecek Bir Çift Söz

Hicran sıçradı gül tomurcuklarına

Zira metropoller kalabalık, biz yalnızdık

Sürekli gözünden yaş akmıyor insanın

Artık yumru topuk ayakkabı da giymiyor kabadayılar

Yok kimsenin elinde tesbihi

Haysiyetsizleşmiş bir müessese

Cidden parayı veren çalıyor, düdüğü

Meteliğe sıkacak kurşunu yok oysa Ragıp amcanın

Peyniri yirmi birinci yüz yılda

Veresiye alıyor hala 

Bir yandaysa bilmem nasıl bir adalet adına

Gökdelenler dikiyor hatırşinas (!) birileri 

Çarpık kentleşme !

Sahi nerden bilsinler taze sütün şifasını

Alarmları dahi batı zıngırtısı olan vekiller

Yıllarca okuyup taksitlendiriyoruz köleliğimizi

Ha o faiz döşeğinde ha şu bankanın koynunda

Tırnak içinde hep söylenecek sözlerimiz ve

Kaşlarımız iman ederken inkar eden gözlerimiz var

Bir türlü bütün olmayı beceremiyoruz

Sevmeyi de beceremediğimiz gibi

Koşuşan çocukları, soğuk döşeği, kuru ekmeği...

Ne zaman hakikate ses verecek olsa bir mütefekkir

Yaka paça hapsolunduğundan belkide acemiliğimiz

Göremeyişimiz, perdelerden ötürü

Perdelenenin şanını, perdelerin sırrını...

Oysa şimdi gülüşlerde firkat eksik,

Belkide bu yüzden bunca nefes kesik kesik.

Nuran Tan